شهيد شاهد،شهادتت گرامي

افسوس...

كه ايستاده بر درگاه؟

آن شال سبز را از شانه ي خود بردار

بر گونه هاي تو،آيا شيارها

زخم سياه زمستان است؟

در چشم من،

هميشه زمستان است . . .

از خون من بيا بپوش ردايي

من غرق ميشوم

در برودت دعوت

اي سرزمين من،

اي خوب جاودانه ي برهنه،

قلبت كجاي زمين است...

اي سوگوار سبز بهار،

اين جامه ي سياه معلق را

چگونه پيوندي است

با سرزمين من؟

تن تو، دنيايي از چشم است...

بايد كه دوست بداريم ياران!

بايد كه چون خزر بخروشيم.

فريادهاي ما اگرچه رسا نيست

بايد يكي شود.

بايد بهار

در چشم كودكان جاده ي "ري"،

سبز و شكفته و شاداب

بايد بهار را بشناسند

بايد "جواديه"بر پل بنا شود

پل

اين شانه هاي ما.

دستي هميشه منتظر دست ديگرست،

چشمي هميشه هست كه نمي خوابد. . .

دستان تو

كه ياراي دشنه گرفتن نيست اما

آواز تو

گلوله ي آغاز

كه بال گشودست بجانب ديوار. . .

اينك،

صداي آن يار بيدريغ

گل مي كند

در سبزترين سكوت

و گلهاي هرزه را

در بارش مداوم خويش

درو ميكند. . .

پيكار مي كنم

مي ميرم. . .

اينست عشق من

ميداني

من ايرانيم . . .

‌‌‍(اشعار پيوند داده شده، از خسرو گلسرخي)

...............................................................

...............................................................

نيكسون-شاه

و

سه يار دبستاني(احمدقندچي،آذر شريعت رضوي،مصطفي بزرگ نيا)

او

اگر اجباري كه به زنده ماندنم دارم نبود،خود را در برابر دانشگاه آتش ميزدم،همانجايي كه بيست و دو سال پيش،آذرمان،در آتش بيداد سوخت،او را در پيش پاي نيكسون قرباني كردند!

اين"سه يار دبستاني"كه هنوز مدرسه را ترك نگفته اند.هنوز از تحصيلاتشان فراغت نيافته اند.نخواستند_همچون ديگران_كوپن ناني بگيرند و از پشت ميز دانشگاه،به پشت پاچال بازار بروند و سر در آخور خويش فروبرند.از آن سال چندين دوره آمدند و كارشان را تمام كردند و رفتند،اما اين سه تن ماندند تا هركه را ميآيد بياموزند،هر كه را ميرود سفارش كنند.آنها هرگز نميروند،هميشه خواهند ماند،آنها "شهيد"ند.اين "سه قطره خون"كه بر چهره ي دانشگاه ما همچنان تازه و گرم است. . . .

آنچه نگرانم كرده است،ناتمام مردن نيست.مردن اگر خوب انجام شود،ديگران كار را تمام خواهند كرد و شايد بهتر،اما ترسم از"نفله"شدن است.با دست دشمن سر به نيست كردن و به گردن دوست انداختن.ديروز قيل و قال "كافي"ها براي اين بود،نشد. اكنون بيشرمي كيهان ها شايد براي همين است.

جهل و تعصب "مارقين" و حسد و خيانت "ناكثين" هميشه هيزم كش آتشي بوده است كه "قاسطين" برپا ميكرده اند....

قسمتي از وصيت نامه ي ناتمام معلم شهيد دكتر علي شريعتي

و

شهيد قلب تاريخ است . . .

"هر فردي عبارت است از يك ترديد" (دكتر علي شريعتي)

راي ندادن،راي دادن به ديكتاتور است اما....

سرگرداني عجيبي در اين انتخابات براي من بوجود آمده،از طرفي به كمتر سياستمداري خوشبين هستم و از طرف ديگر به نظر اين حقير بايد بين بد و بدتر يكي را برگزينم يا . . .

يا طبق معمول از شركت در انتخابات صرف نظر كنم تا بجاي پرداختن به جزء ،اعتراضم را به كل مجموع بيان كنم حتي اگر بقيمت دچار شدن به وضع بدتر باشد... در دوزخ بسر بردن براي من راحتر است تا در برزخ،بلاتكليف!خلا فرصت جنبش از روي آگاهي نميدهد و به خاطر همين محاقظه كاري اصلاحات، تنها به فلج شدن روح انقلابي جامعه مي انجامد.

از طرفي مناظرات سيما نشان داد كه در پس پرده ي سياست هيچ چهره ي پاكي نيست و در همين مناظرات بوي تهوع آور جابجايي اسناد درپشت پرده را استشمام كرديم تنها به شرطي كه طبعمان از احساسات و شورِ بي شعور، پاك باشد.واي به روزي كه اين پرده برافتد....

با شريعتي و اخوان بزرگ شده ام و اين گفتار شايد ناشي از ياس فلسفه ي سياسي آنها باشد و هنوز به اين شعر اخوان ايمان كامل دارم:

"هركه آمد بار خود را بست و رفت

ما همان بدبخت و خوار و بي نصيب

زان چه حاصل جز دروغ و جز دروغ

زين چه حاصل جز فريب و جز فريب

................................

صبر كن تا ديگري پيدا شود

كاوه اي پيدا نخواهد شد اميد

كاشكي اسكندري پيدا شود

(اگر تلخ بود به شيريني ببخشيد،اين فقط دغدغه ايي بود شخصي وگرنه بكسي همچين پيشنهادي نميدم،هركه خود مخير است)

......................................................

متن زير را حتما بخوانيد

"... خداست كه هركه را بخواهد به راه مي آورد و هركه رابخواهد درضلالتش رها ميكند."بدان كه تو تنها و تنها يك يادآوري"(0انما انت مذكر)!"كار پيامبر تنها ابلاغ است"(ليس للرسول الا البلاغ).در اينجا اسلام ميكوشد تا نقش طبقه ايي را نفي كند در تارخ بشر،به نمايندگي خدا يا خدايان،و به نام دين و اخلاق و هدايت خلق،خود را داراي حقوق انحصاري ومقام ممتاز اجتماعي و حتي ذات وتبار فوق بشري و حامل روح و نور و صاحب طينت الهي ميشمردند و مسئول هدايت مردم و رابط زمين و آسمان و واسطه ي بين خدا و خلق و از اين طريق بر احساس و انديشه ي مردم افسارمي زدند و همه را اسير رژيم "استبداد ديني"(1)مي ساختند و حقيقت دين را به مصلحت تحريف مي كردند و پندارهاي خويش را به كتاب خدا نسبت مي دادند(قرآن)و مردم را به پرستش خويش و تقلي عقلي كوركورانه از فرمانهاي خود وا ميذاشتند،و غالبا با دو همسايه بالانشين خويش،طبقه ي زور و طبقه ي زر كه خود را ملك ناس،و "رب ناس"ميدانستند،همدست و همداستان بودند.

پ.ن-1-اصطلاح مرحوم نائيني بزرگ در كتاب "تنبيه الامه و تنزيه العله" با مقدمه و توضيحات آيت الله طالقاني

توحيد:يك فلسفه تاريخ 18 فروردين 1351

معلم شهيدمان دكتر علي شريعتي

.......................................................

مصطفي خنديد و گفت:

--"چون در روزگار ما وحي و الهامي در كار نيست،امثال تو چاره ايي جز گدايي ندارند!

--"گداي!در شب و روز،در مطالعه ي بيهوده و شعري بي حاصل...در نمازهاي بتپرستانه ميان عشرتكده هاي شبانه،در برانگيختن دل افسرده با خارخار ماجراهاي دروغين.

گدا— نجيب محفوظ—نيلوفر— برنده ي جايزه نوبل1988

با تشكر از دوست خوبم آقا حامد كه زحمت فراواني براي اين پست كشيدند

يا حسين

چون بوم پر شكسته دراين عيد بي اميد

بنشسته ام به دخمه ي اندوه بار خويش

بنشسته ام كه "سال نو"آيد ز در فراز

وز دوش خسته در فكند كوله بار خويش

گيرد عرق ز چهره ي پوشيده از غبار

بشكافدم بحيرت و بنشانده ام درست

دستم بشانه كوبد و جنباندم كه خيز!

اين پشته زاد محنت يكساله راه توست

بس رنج گونه گونه كه بربسته دست بخت

دراين شگفت بار امانت بنام تو

بس سرنوشت تيره كه چون مار خوشه دار

بگشاده كام تشنه به اميد گام تو

پارينه رفت،بر كف من از سبوي عمر

جامي به نامرادي آينده نوش كن

سالي دگر بمان و دراين انتظار تلخ

بر كام ناشكفته به حسرت خروش كن

چون بوم پرشكسته دراين عيد بي اميد

شادم كه آفريده نگيرد سراغ من

شادم كه مرگ تيره دراين شام سرفه فام

بيرون كشد دوچشم و دمد بر چراغ من

( مرحوم فريدون توللي )

اما نه،خيلي هم وصف حال من نيست.ظاهرش به كاروبار من ميخوذد،اما من اين همه نمينالم؛اهل ناله نيستم؛چه خبر است؟ در دنيا،در زير اين آسمان مگر چه چيزي هست كه به ناليدن بيرزد؟ در برابر وحشي ترين تازيانه ها،سكوت مردانه و غرورآميز مرد نبايد بشكند.در برابر هيچ دردي لب مرد به شكوه نبايد آلوده گردد.من از ناليدن بيزارم.سنگين ترين دردها و خشن ترين ضربه هاي آفرينش تنها ميتوانند مرا به سكوت وادارند ...

اما يك نوع ناليدن است كه چيز ديگريست ... ناله ي ضعف و عجز نيست،ناله ي مرد است.آنچنانكه شير در شبهاي كوهستان مينالد،آنچنان كه علي در شبهاي پهناور نخلستان مينالد.اين ناله ي غربت است.گريستن در زير آوار زندگي كردن!...

........................................

نوروز

... دراين ميعادگاهي كه همه ي نسلهاي تاريخ و اساطير ملت ما حضور دارند،با آنان پيوند وفا ميبنديم و "امانت عشق"را از آنان به وديعه ميگيريم كه "هرگز نميريم" و "دوام راستين"خويش را بنام ملتي كه دراين صحراي عظيم بشري،ريشه در عمق فرهنگي سرشار از غني و قداست و جلال دارد و بر پايه ي "اصالت" خويش،در رهگذر تاريخ ايستاده است،"بر صحيفه ي عالم ثبت" كنيم.

كوير

معلم شهيدمان دكتر علي شريعتي