توقلب بيگانه را مي شناسي زيرا

                                                               كه در سرزمين

مصر بيگانه بوده اي.

مرا كسي نساخت  خدا ساخت  نه آنچنان كه كسي مي خواست  كه من كسي

 نداشتم كسم خدا بود كس بي كسان.

او بود كه مرا ساخت  آنچنان كه خودش خواست  نه از من پرسيد و نه از آن

"من ديگر"م.

من يك گل بي صاحب بودم.مرا از روح خود در آن دميد و  بر روي خاك و

 در زير آفتاب  تنها رهايم كرد."مرا به خودم وا گذاشت".عاق آسمان!

كسي هم مرا دوست نداشت به فكرم نبود وقتي داشتند مرا مي آفريدند

                                                                               مي سرشتند كسي آن گوشه خداخدا نمي كرد.وقتي داشتم روح مي پذيرفتم

شكل ميگرفتم قد مي كشيدم ... .

معلم شهيد علي شريعتي_

                                                هبوط (درد بودن).

آزادي بدن از زندان آجر و آهك و چوب و خاك زنداني را غرق شادي و توفيق مي كند و چگونه مي توان شادي و توفيق را در جان كسي كه از اسارت در طبيعت در تاريخ در جامعه و در "خويشتن"رها مي شود   با كلمات   اين كلماتي كه همه ابزار سخن گفتن اسيران اين زندانها است وصف كرد؟

چگونه مي توان به اطفالي كه هنوز در زندان خفه و خونين جنين خون

مي خورند و شبها و روزها را مي گذرانند گفت كه معجزهء تولد چيست؟

عظمت دنيا چيست؟شكوه آسمان خورشيد ماه ستاره زيبايي صبح و سخن گفتن مغرب گل و باران و نسيم و جويبار و كوه و دريا و دشت و عطر و رنگ و شعر و عشق و ايمان و مهر و          وهرچه در ماوراءالطبيعهء جنين  عالم غيب دنياي جنين مي گذرد چيست؟

آن كه چشم بسته و گوش بسته و انديشه بسته و دل بسته تمام "بودن"ش مكيدن است و آن هم مكيدن خون رحم چه مي داند كه پس از مردن در جنين چه زيستي است و چه مي داند كه خوشگواري آبهاي زلال و تگرگي چشمه ساران

سبز در كام تشنه اي از كوير عطشناك آمده چيست؟

هبوط (دردبودن)

معلم شهيد علي شريعتي_