سالی گذشت و من از کوچه باغ خاطرهایم میگذرم و زیر سایه ی دوستی خارهایی که به پا داشتم را میچینم و تو ای سرود همیشگی من تو ای باغبان خاطرهایم و تو ای پرنده ی آزاد که بر فراز درختی سبز پر از طعم خاطره برایم میوه ی بینایی میچینی............ میدانی که چه کردی با من ای...نمیخواهم این کلمه ی سه حرفی را بیاورم که انسانها کلمه ها را به لجن کشیده اند.

کتاب سالها را با هم ورق می زنیم و در انتظار جبر تاریخی که می گویی می نشینیم وصبر می کنیم اما نه صبری زرد! صبری سرخ و معترض به حال، که انتظار یعنی اعتراض.

مهدی

وچهره ی همین انسان را همواره،هاله ایی از اندوه در بر گرفته و از نخستین روزهای تاریخ،هرگاه که از انبوه تلاشهای حیات،خود را به گوشه ی انزوایی می کشانده تا به "خویش" و به "جهان" بیندیشد،اخمی از بدبینی بر نگاهش نقش می بسته و موجی از اضطراب بر سیمایش می نشسته است زیرا،وی همواره خود را از این عالم بیشتر می یافته و می یافته است که "آنچه است" او را بس نیست،احساسش از مرز این هستی می گذرد و آنجا که "هرچه هست" پایان میگیرد،او ادامه می یابد و تا "بی نهایت" دامن میگسترد....

انسان،گمگشته ی این خاکستان نا آشنا،که خود را در زیر این آسمان کوتاه و غریب گرفتار می دیده، سراسیمه و پیگیر،در راه جستجوی آن بهشت گمشده ی خویش-که میداند هست- بر هرچه میگذشته که از آن در او نشانی می یافته،به نیایش زانو می زده و هرگاه که بر بیهوده گی آن آگاه میشده است، بی آنکه در یقینش به بودن آن "نمیدانم کجا" خللی راه یابد،بیدرنگ نشانه ی دیگری را سراغ میکرده و،در این به هر سو دویدن های خستگی ناشناس،آنچه هرگز خاموش نگشته،فریادهای رقت بار این گرفتار غربت بوده است که هنوز بیتابانه دست به دیوار این عالم میکشد تا به بیرون روزنه ایی باز کند*....

معلم شهیدم دکتر علی شریعتی