دکتر علی شریعتی

مویه و نفرین	یکشنبه بیست و هشتم تیر 1388

خسته شدم دوست دارم مویه کنم ایمان بیاورید به فصل سردمان چه باید می کردیم ما دهه ی شصتی ها؟؟؟ دهه ی شصتی... دهه ی شصت... دهه ی... دهه ی نفرین شدگان زمین و آسمان آسمان آسمانی خاموش شاه سیاه پوشان را خندیدیم گفتند دلقکند گریستیم گفتند خوشند و بی غم نان ایستادیم گفتند تنبلند نشستیم گفتند ضعیفند جنگیدیم گفتند منحرف خشکیدیم گفتند با ایمان می میریم و می گویند:"با حماقتی مردند... زندگی از آن ما شد تا نباشند می خواهم مویه کنم

قلم توتم من است + همين جوري	دوشنبه بیست و دوم تیر 1388

او به همه ميشود يك بار دروغ گفت به يك نفر مي شود هميشه دروغ گفت به همه نمي شود هميشه دروغ گفت (در ايران باستان حكم دروغگو اعدام بود...) .............................................................................. _____________________________________________ به سرم مي زند بنويسم قلم مي زنم نمي نويسد قلم را ميزنم نمي نويسد قلم، ميزند اما باز نمي نويسد . . . ....................................... نمي نو... و قلم توتم من است ................................................................... لوتوس نماد كوروش نيلوفر آبي بياد كساني كه اسطوره شدند نوحه نخوان زنده باش و زندگي كن

معلم شهادت،شهادتت مبارك شريعتي + چمران	دوشنبه یکم تیر 1388

به نام او شهيد شاهد،شهادتت گرامي افسوس... كه ايستاده بر درگاه؟ آن شال سبز را از شانه ي خود بردار بر گونه هاي تو،آيا شيارها زخم سياه زمستان است؟ در چشم من، هميشه زمستان است . . . از خون من بيا بپوش ردايي من غرق ميشوم در برودت دعوت اي سرزمين من، اي خوب جاودانه ي برهنه، قلبت كجاي زمين است... اي سوگوار سبز بهار، اين جامه ي سياه معلق را چگونه پيوندي است با سرزمين من؟ تن تو، دنيايي از چشم است... بايد كه دوست بداريم ياران! بايد كه چون خزر بخروشيم. فريادهاي ما اگرچه رسا نيست بايد يكي شود. بايد بهار در چشم كودكان جاده ي "ري"، سبز و شكفته و شاداب بايد بهار را بشناسند بايد "جواديه"بر پل بنا شود پل اين شانه هاي ما. دستي هميشه منتظر دست ديگرست، چشمي هميشه هست كه نمي خوابد. . . دستان تو كه ياراي دشنه گرفتن نيست اما آواز تو گلوله ي آغاز كه بال گشودست بجانب ديوار. . . اينك، صداي آن يار بيدريغ گل مي كند در سبزترين سكوت و گلهاي هرزه را در بارش مداوم خويش درو ميكند. . . پيكار مي كنم مي ميرم. . . اينست عشق من ميداني من ايرانيم . . . ‌‌‍(اشعار پيوند داده شده، از *خسرو گلسرخي) ............................................................... ............................................................... نيكسون-شاه و سه يار دبستاني(احمدقندچي،آذر شريعت رضوي،مصطفي بزرگ نيا) او اگر اجباري كه به زنده ماندنم دارم نبود،خود را در برابر دانشگاه آتش ميزدم،همانجايي كه بيست و دو سال پيش،آذرمان،در آتش بيداد سوخت،او را در پيش پاي نيكسون قرباني كردند! اين"سه يار دبستاني"كه هنوز مدرسه را ترك نگفته اند.هنوز از تحصيلاتشان فراغت نيافته اند.نخواستند_همچون ديگران_كوپن ناني بگيرند و از پشت ميز دانشگاه،به پشت پاچال بازار بروند و سر در آخور خويش فروبرند.از آن سال چندين دوره آمدند و كارشان را تمام كردند و رفتند،اما اين سه تن ماندند تا هركه را ميآيد بياموزند،هر كه را ميرود سفارش كنند.آنها هرگز نميروند،هميشه خواهند ماند،آنها "شهيد"ند.اين "سه قطره خون"كه بر چهره ي دانشگاه ما همچنان تازه و گرم است. . . .* آنچه نگرانم كرده است،ناتمام مردن نيست.مردن اگر خوب انجام شود،ديگران كار را تمام خواهند كرد و شايد بهتر،اما ترسم از"نفله"شدن است.با دست دشمن سر به نيست كردن و به گردن دوست انداختن.ديروز قيل و قال "كافي"ها براي اين بود،نشد. اكنون بيشرمي كيهان ها شايد براي همين است. جهل و تعصب "مارقين" و حسد و خيانت "ناكثين" هميشه هيزم كش آتشي بوده است كه "قاسطين" برپا ميكرده اند.... قسمتي از وصيت نامه ي ناتمام معلم شهيد دكتر علي شريعتي و شهيد قلب تاريخ است . . .